اندر حکایات دوچرخه مخصوص زنان!
bato-adv
bato-adv
کد خبر: ۱۴۲۷۲۴
تعداد نظرات: ۱۳ نظر
تاریخ انتشار: 2019 April 23    -    ۰۳ ارديبهشت ۱۳۹۸ - ۱۰:۳۸
bato-adv
bato-adv
اولین دوچرخه‌های قرن نوزدهم، «مردانه» بود. چرا؟ چون باورهای سنتی آن زمان این بود که دوچرخه را نمی‌شود «زنانه» راند. منظورشان از «زنانه» راندن این بود که دو پا مثل وضعیت پاها در اسب‌سواری، بتواند با حداقل تحرک در دو طرف قرار بگیرد و هی بالا و پایین نرود. «بالا و پایین رفتن پا»، امری «مردانه» تلقی می‌شد. اما به یمن زنان جسوری که از این کلیشه بیرون زدند،...

اندر حکایات دوچرخه مخصوص زنان!«تابناک باتو» ـ چندی پیش خبری منتشر شد که گروهی از دختران دانش‌‌آموز منطقه‌ی ۱۵ تهران، دوچرخه‌ی «ویژه‌ی بانوان» ساختند و از این دوچرخه در جشنواره‌ی علمی «ابن سینا» رونمایی شده است. انتشار تصاویر این دوچرخه که صندلی پهنی دارد و جعبه‌ای مکعبی شکل پشت آن نصب شده که مثل اتاقکی زن را در احاطه‌ی خود می‌گیرد، فوری اسباب طنز و تاسف عده‌ای از کاربران شبکه‌های اجتماعی شد.

اندر حکایات دوچرخه مخصوص زنان!من اما می‌خواهم در این مطلب، از جنبه‌ی دیگری به این دوچرخه‌ی ساخته‌ی تخیل دختران دانش‌آموز تهران نگاه کنم. ما از مبارزات زنان جهان برای حق رأی زیاد می‌خوانیم، اما به ندرت در متنی به اهمیت و لزوم و تاثیر دوچرخه در جنبش حق رأی زنان و فمینیسم موج اول اشاره شده است.

پای دوچرخه برای اولین‌بار در قرن نوزدهم به خانه‌های مردمان طبقه‌ی مرفه، متوسط و فقیر در اروپا باز شد. تا قبل از آن زنان باید یا با کالسکه و گاری، یا سوار بر اسب و قاطر و یا با پای پیاده از خانه بیرون می‌زدند و از جایی به جای دیگر می‌رفتند. زنان مرفه کالسکه‌سوار بودند و آن که فقیر بود عملا راهی جز پای پیاده نداشت. جابجایی و تحرک زنان بسیار اندک و محدود بود. اکثر زنان هرگز از چهار دیواری خانه و محله و حداکثر روستا و شهر خود بیرون نمی‌رفتند. دوچرخه، ناگهان این وضعیت را برای زنان بسیاری تغییر داد. دوچرخه، ارزان بود و به زنان بسیاری از طبقات مختلف اقتصادی و اجتماعی این امکان را داد که از دو وجب فضای تنگ اطراف خود بیرون بزنند.

اولین دوچرخه‌های قرن نوزدهم، «مردانه» بود. چرا؟ چون باورهای سنتی آن زمان این بود که دوچرخه را نمی‌شود «زنانه» راند. منظورشان از «زنانه» راندن این بود که دو پا مثل وضعیت پاها در اسب‌سواری، بتواند با حداقل تحرک در دو طرف قرار بگیرد و هی بالا و پایین نرود.  اما به یمن زنان جسوری که از این کلیشه بیرون زدند، هر روز زنان بیشتری که در آرزو و شوق و حسرت بیرون رفتن از دو وجب پیرامون خود بودند، جرات کردند و با همان دامن‌های بلند و دست‌وپاگیر و کفش‌های پاشنه‌بلند سوار دوچرخه شدند.

اصلا یکی از مهم‌ترین اثرات دوچرخه در حیات اجتماعی زنان، همین بود که از آن حجم دست‌وپاگیری وحشتناک لباس زنان، دامن‌های بلند و چندلایه، بالاتنه‌های تنگ و خفه‌کننده و کفش‌های ناراحت کاست و تن‌پوش زنان را راحت‌تر کرد. در اواخر قرن نوزدهم، رواج دوچرخه بین طبقه متوسط زنان، موج تازه‌ای از مد لباس و کفش تازه را با خود به‌همراه آورد و سوال اصلی این بود که این دامن‌های بلند و مزاحم و کت‌های تنگ را چطور کمی دست‌کاری کرد تا برای دوچرخه‌سواری مناسب شود؟

اندر حکایات دوچرخه مخصوص زنان!

در سال ۱۸۹۰ نارضایتی و اعتراض زنان به دامن‌های بلند و کت‌های تنگ و دست‌وپاگیر منجر به این شد که بعضی از طراحان مد، لباسی را برای دوچرخه‌سواری زنان طراحی کنند که به «Bicycle Bloomer» موسوم بود. دامن‌های این لباس تازه هم کماکان تا قوزک پا بود، با این‌حال دامن گشادتر بود و امکان تحرک بیشتری به زنان می‌داد. بالاتنه‌ی لباس هم گشادتر و راحت‌تر بود. این لباس تازه چنان باعث خشم بعضی از مردان شد که «گروه‌ و انجمن» تشکیل می‌دادند و «قسم برادری» می‌خوردند که هرگز با این زنان هم‌کلام نشوند و از آن‌ها خواستگاری نکنند!

و خلاصه آنکه در مخالفت با دوچرخه‌سواری زنان دقیقه‌ای بیکار ننشستد. اگر رسانه‌های آن زمان را بررسی کنید، کلی «نظریه‌بافی علمی» و «سخن کارشناسان» را می‌بینید که مدعی‌اند دوچرخه‌سواری زنان عامل کمردرد، نازایی، اسباب «تحریک جنسی» زن و ...است! عده‌ای از این هم فراتر رفته و از پزشکان نقل قول می‌کردند که دوچرخه‌سواری باعث شده زنان بیشتری به بیماری سل مبتلا شوند!

اما اهمیت تاثیرگذار دوچرخه شاید در هیچ‌کجا به اندازه‌ی جنبش حق رأی زنان در آمریکا و اروپا موثر نبود. ناگهان زنان خواهان حق رأی که نه صدایی داشتند، نه جایی در رسانه‌ها و اماکن عمومی شهر، می‌توانستند اعلامیه‌های خود را پشت دوچرخه پنهان کنند، سوار دوچرخه شوند و تا شهر و روستاهای نزدیک برانند، بی این‌که نگاه مشکوکی را جلب کنند در خانه‌ها را بزنند و با زنان خانه هم‌کلام شوند، به آن‌ها اعلامیه‌ای دهند، از آن‌ها برای چای عصر در خانه‌های خود دعوت کنند و به شکل موثر برای هدف خود، همراه و کنشگر تازه جذب کنند. دوچرخه آن‌قدر برای زنان خواهان حق رأی مهم بود که در بسیاری از تظاهرات‌ اعتراضی خود، دوچرخه‌های خود را هم به همراه می‌بردند تا بر اهمیت نمادین دوچرخه برای حق رأی، امکان تحرک و حضور در اجتماع تأکید کنند.

اندر حکایات دوچرخه مخصوص زنان!

سوزان بی. آنتونی، مبارز معروف حق رأی زنان، در سال ۱۸۹۶ در یادداشتی نوشت که هیچ چیزی برای جنبش حق رأی زنان، مهم‌تر از دوچرخه نیست و تأکید کرد، «هر بار زنی را سوار دوچرخه می‌بینم، دوباره از نو سراسر شور و شعف می‌شوم و لبخند بر لب می‌آورم.»

زنان خواهان حق رأی در انگلستان در دهه‌ی ۱۹۱۰ میلادی، سوار بر دوچرخه‌هایشان جلوی ماشین وینستون چرچیل را سد کردند و خواسته‌ی حق رأی برای زنان را فریاد کردند. نشریات اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم پر است از مطالبی به قلم مردان که شاکی‌اند که اگر جلو دوچرخه‌سواری زنان را از اول گرفته بودیم، با این وضع مواجه نمی‌شدیم که هر زنی سوار دوچرخه‌اش شود و دنبال تجمع و کنشگری باشد.

دوچرخه‌ی طراحی دختران مدرسه‌ای در منطقه‌ی ۱۵ تهران، هرچه باشد خنده‌دار نیست. چیزی از جنس تلاش زنان در گوشه‌وکنار جهان است که به دنبال تحرک، امکان حضور بیشتر در اجتماع، توان‌مندی بیشتر و احقاق حق خود به شیوه‌های خلاق و پیوسته بودند. شبیه همان تلاش‌های زنانی که اول با همان لباس‌های دست‌وپاگیر و کفش‌های ناراحت سوار دوچرخه شدند، سعی کردند ابتدا رکاب زدن را لای پارچه تا حدی مخفی کنند، کم کم لباس ویژه دوچرخه‌سواری زنان طراحی کردند، بعد دامن را کوتاه‌تر کردند و کت را گشادتر و … تلاش‌های دخترانی جوان که خیال راندن و رفتن دارند، آزادی بیشتر برای تحرک و سهم بیشتری از فضاهای شهری می‌خواهند و دنبال راه‌های خلاقانه‌ای‌اند برای تحقق این رویا.
فرناز سیفی

bato-adv
bato-adv
نظرات بینندگان
انتشار یافته: ۱۳
در انتظار بررسی: ۰
غیر قابل انتشار: ۰
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۰:۴۹ - ۱۳۹۸/۰۲/۰۳
4
78
تابی جان وقتت رو تلف نکن ما ملت عادت داریم راهی رو که همه رفتن و ازمودن اونم نه یکبار که هزاران بار باز خودمون از اول بریم. یعنی به چیزی به عنوان "استفاده از تجربه دیگران" علاقه نداریم. طرح این دوچرخه هم فقط سطح الودگی نگاه افراد رو به زن رو نشون میده و بس.
پاسخ ها
ناشناس
| |
۰۱:۰۶ - ۱۳۹۸/۰۲/۰۴
احسنت . . .
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۵:۰۱ - ۱۳۹۸/۰۲/۰۳
3
18
تا کی به زن به چشم یک ارگان جنسی متحرک نگاه خواهید کرد. به خدا زن :
مادر میشود, جراح میشود, دزد میشود, استاد میشود, راننده میشود, بانکدار میشود, پرستار میشود, اختلاسگر میشود, ارایشگر میشود, فروشنده میشود, قاتل میشود, مهندس میشود, فضانورد میشود, ادمکش میشود, اشپز میشود, مشاور میشود, بنگاهدار میشود, چاقو کش میشود, جواهر فروش میشود, طلاساز میشود, نویسنده میشود, کلاهبردار میشود, مکانیک میشود, مترجم میشود, رئیس جمهور میشود, کار چاق کن میشود, نماینده مجلس میشود, شوهر دق کن میشود, هر چیزی که یک مرد بشود زن هم میشود. چرا ینقدر براتون عجیبه. خود زنا برا خودشون اینقدر عجیب نیستن. حتی مردها هم برای زنها اینقدر عجیب نیستن و به مرد به چشم ارگان جنسی نگاه نمیکنن.زنان بیشتر مرد رو یک دردسر و رقیب میبینن تا .....
لطفا کمی چشمهاتون رو بشورید و تمیز تر نگاه کنید. شاید کثیفی در چشم بیننده است !
ناشناس
|
Thailand
|
۱۸:۳۳ - ۱۳۹۸/۰۲/۰۳
0
7
خلایق هرچه‌لایق . مطمئنا به اونجا هم‌ خواهیم رسید
سارا
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۸:۴۲ - ۱۳۹۸/۰۲/۰۳
3
21
اولا این دوچرخه خیلی بزرگتر از دوچرخه عادی هست، جاگیر است، واقعا با این دوچرخه میشه راحت تو خیابان دوچرخه سواری کرد؟؟!!!

دوما زنان آمریکایی و انگلیسی 120 سال پیش سوار دوچرخه میشدند !!!! اینکه ما بعد از 120 سال با این قضیه مشکل داریم احمقانه است :(
پاسخ ها
ناشناس
| |
۱۳:۳۰ - ۱۳۹۸/۰۲/۰۴
چه چیزمون عاقلانه هست
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۲۰:۴۵ - ۱۳۹۸/۰۲/۰۳
3
17
خلاقیت با حماقت فرق داره
انقدر افکار و تضاد جنسیتی تو دهن دختران و پسران فرو کرده ایم که اولین مساله در مواجهه دختر و پسر رابطه جنسی و تحریک جنسی است.
اری دختر و پسر در مکان در بسته پنبه و اتش هستند ولی نه وسط جامعه
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۲۳:۲۷ - ۱۳۹۸/۰۲/۰۳
3
14
هر وقت فکر وذهن بیمار برخی مداوا شد نیازی به این اختراعات مسخره نخواهد بود.......اونایی که در هر موردی میخواهند محدودیت برای زنان ایجاد کنند به بهانه های واهی ومثلا شرعی که من دراوردی هست یادشون نره که مادر خودشون خواهر خودشون هم زن هست واین نگاه بدبینانه وشکاک در وهله اول توهین به خانواده خودشون هست ...........البته اگر بفهمند............
پاسخ ها
THREEM
| |
۲۲:۰۵ - ۱۳۹۸/۰۲/۰۵
نظر تو توهین به اسلام و مذاهب دیگر است
ناشناس
|
Italy
|
۲۳:۵۱ - ۱۳۹۸/۰۲/۰۳
3
11
مردم دنیا کجان
ما کجاییم...
دکترمحمد
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۱:۲۸ - ۱۳۹۸/۰۲/۰۴
2
6
“دوچرخه‌ی طراحی دختران مدرسه‌ای در منطقه‌ی ۱۵ تهران، هرچه باشد خنده‌دار نیست. چیزی از جنس تلاش مادران اولیه فمینیست ما در گوشه‌وکنار جهان است که به دنبال تحرک، امکان حضور بیشتر در اجتماع، توان‌مندی...” (از متن خبر)- با نظر نویسنده کاملاً مخالفم. به نظر من اتفاقا” این مورد در قرن بیست ویکم و شرایط فکری و فرهنگی امروز جهان بسیار هم خنده دار و مضحک است. البته از نوع خنده تلخ!
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۸:۲۷ - ۱۳۹۸/۰۲/۰۴
1
15
كسي كه سوار اين دوچرخه ميشه چجوري ميتونه اطرافشو ببينه كه تصادف نكنه ؟؟؟ واقعا ابن سينا بايد به حال خودش گريه كنه كه تو جشنوارش اين چيزاي مسخره رو ميارن .
hamid
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۱:۱۷ - ۱۳۹۸/۰۲/۰۴
3
10
این کارها فقط از افکار خراب به وجود میاد.
نام:
ایمیل:
* نظر:
bato-adv
آخرین اخبار
bato-adv