سبیل؛ بی سبیل!
bato-adv
bato-adv
bato-adv
bato-adv
کد خبر: ۱۰۰۳۸۹
تعداد نظرات: ۱ نظر
تاریخ انتشار: 2018 February 13    -    ۲۴ بهمن ۱۳۹۶ - ۰۹:۱۷
bato-adv
bato-adv
bato-adv
bato-adv
هنوز در برخی از نقاط ایران، سبیل «نشانۀ ظاهری مردانگی» قلمداد می شود و جوانانی که سبیل شان را می تراشند با طعنه های تلخ اطرافیان مواجه می شوند. اما در شهرهای بزرگ مردان ترجیح می دهند که سبیل نداشته باشند. گروهی از اینان که از میانسالی عبور کرده اند می خواهند جوان تر به نظر بیایند و گروهی دیگر نیز صورت بدون سبیل را «صورتی امروزی» می دانند و به همین دلیل برای ارتقاء پرستیژ اجتماعی شان سبیل های خود را می تراشند.
سبیل؛ بی سبیل! 
 
سبیل؛ بی سبیل!  به گزارش «تابناک باتو»؛ شاید شما هم وقتی می شنوید که «بنیاد سبیل امریکا» از سال 1965 در این کشور فعالیت می کند، مانند من تعجب کنید. این بنیاد وظیفۀ خود را حمایت از حقوق افرادِ دارای سبیل و گسترش فرهنگِ سبیل گذاری می داند. برای مثال در مراکز قانونگذاری، اقداماتی علیه کارفرمایانی انجام می دهد که استخدام را به تراشیدن سبیل مشروط می کنند و این را مصداق عینی تبعیض می بیند. این بنیاد هر ساله از میان افراد مشهور امریکا، یکی که سبیل دارد، انتخاب و با حضور رسانه ها از او تقدیر می کند. جالب آنکه انجمن جهانی ریش و سبیل هم داریم که در همین زمینه ها فعالیت و هر ساله مسابقه ای در این خصوص برگزار می کند.

نحوۀ مواجهه با سبیل در جوامع مختلف، فراز نشیب های بسیاری داشته است. در برخی از مقاطع تاریخی سبیل نشانۀ یک مرد مدرن و امروزی تلقی می شود و آن، زمانی بود که در جامعه ای که مردان عموما ریش و سبیل داشتند بعضی ها ریش خود را تراشیدند و فقط سبیل گذاشتند. این مردان به دلیل نقضِ کلیشه های غالب جامعه که ریش و سبیل را نشانۀ «مردانگی» می دانست، مردانی مدرن قلمداد شدند.

در برخی از دوره های تاریخی نیز تراشیدن سبیل و نه گذاشتن آن، نشانه مدرن و امروزی بودن قلمداد شد. یعنی وقتی به تدریج تعداد مردان سبیلو در جامعه افزایش یافت، سبیل نشانۀ غالب «مردانگی» قلمداد شده و طبیعتا کسانی که سبیل خود را می تراشیدند هنجارشکن قلمداد می شدند، چون جرأت کرده بودند تا از نشانۀ رایج مردانگی، یعنی سبیل عبور کنند.

جوامع در گذشته بر حفظ ویژگی های ظاهریِ تمایز بین مرد و زن تأکید داشتند. در واقع مرز «مردانگی» و «زنانگی» باید علاوه بر رفتار، در ویژگی های ظاهری زنان و مردان هم حفظ می شد. در برخی از صفحات تاریخ می خوانیم که در اوایل قرن بیستم دولت انگلیس تراشیدن سبیل برای سربازانش را ممنوع کرد، چون معتقد بود دشمن باید با دیدن سربازان احساس ترس کند و سبیل این هدف را تأمین می کند. گذاشتن سبیل در این دوران خشونت مردانه را به رخ می کشید.
 
سبیل؛ بی سبیل! 

در برخی از دهه های قرن بیستم مردان برای تأثیر گذاشتن بر زنان و دلربائی از آنان سبیل می گذاشتند، چون می خواستند این پیام را بدهند که « مرد » هستند. یک نظرسنجی نشان می دهد که هم زنان و هم مردان؛ مردانی را که سبیل می گذارند حامی تر، پرخاشگرتر، قوی تر، قابل اتکاتر و جاافتاده تر قلمداد می کنند.

همچنین تحقیقی در انگلیس نشان داد که مردان گاهی برای اثرگذاری بر مردان دیگر هم سبیل می گذارند تا بدینوسیله مرتبه خود را در بین سایر مردان ارتقا دهند.

پژوهشی که توسط بنیاد سبیل امریکا حمایت مالی شد، نشان داد درآمد مردانی که سبیل دارند 4.3 درصد بیشتر از مردانی است که صورتشان را کامل می تراشند و 8.2 درصد بیشتر از مردانی است که ریش و سبیل دارند.

در جوامع مختلف، نشانه های رفتاری و ظاهری مختلفی برای تعریف «مردانگی» و «زنانگی» وجود دارد. سبیل در برخی از جوامع همچنان جهت اصرار بر نشانۀ «مردانگی» به کار می رود؛ در واقع جهت تمایز مردان و زنان.

هنوز در برخی از نقاط ایران، سبیل «نشانۀ ظاهری مردانگی» قلمداد می شود و جوانانی که سبیل شان را می تراشند با طعنه های تلخ اطرافیان مواجه می شوند. اما در شهرهای بزرگ مردان ترجیح می دهند که سبیل نداشته باشند. گروهی از اینان که از میانسالی عبور کرده اند می خواهند جوان تر به نظر بیایند و گروهی دیگر نیز صورت بدون سبیل را «صورتی امروزی» می دانند و به همین دلیل برای ارتقاء پرستیژ اجتماعی شان سبیل های خود را می تراشند. در واقع نزدیک شدن به «بالامدها» یکی از انگیزه های این افراد برای تراشیدن سبیل است.

ولی نکته جالب آنکه عده ای از خودِ «بالامدها» امروزه ترجیح می دهند که «سبیل های خفن» بگذارند. شاید شما هم در خیابان های شهر با این جوانان مواجه شده باشید. اینان نه به دنبال تشابه (همراهی با جمع)، که به دنبال تفاوت اند (تمایز در جمع). مسأله این گروه از جوانان آن است که وقتی قرار است همه سبیل هایشان را بتراشند ما چطور تمایزمان را حفظ کنیم و به رخ بکشیم؟

در جامعه شناسی اصطلاحی به نام «بریکولاژ» وجود دارد که برخی آن را «سرهم بندی» و برخی هم «مونتاژ» ترجمه کرده اند. یعنی فرد عناصر مختلف و حتی متفاوت را جستجو می کند و در کنار هم قرار می دهد و ترکیب جدیدی از آن عناصر (کهنه و نو) می سازد. این گروه از جوانانِ بالامد سبیل را که متعلق به نسل های پیشین یا مردان نسبتا سنتی است، برمی گزینند و با لباس های برند امروزی، ترکیب جدیدی از عناصر کهنه و نو ارائه می دهند.

فردین علیخواه
bato-adv
bato-adv
bato-adv
bato-adv
نظرات بینندگان
انتشار یافته: ۱
در انتظار بررسی: ۰
غیر قابل انتشار: ۰
محمد
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۰:۲۹ - ۱۳۹۶/۱۱/۲۶
0
1
من هفته‌ای یه بار ریش و سبیلم رو میزنم چون حوصله ندارم، مردم چه حوصله دارن سیبیل میزارن. تازه اگر به خودم بود کلا ریشم هم نمیزدم.
نام:
ایمیل:
* نظر:
bato-adv
bato-adv
آخرین اخبار
bato-adv
bato-adv